Le Scarabée d’Or
Een Architecture Sonore
Een holistische reis langs zeven bronnen van menselijke energie
“Anders kijken, meer zien. Klank als lens.”
Scarabée d’Or gebruikt klank als lens, niet als bijschrift. De kunst wordt niet vastgepind en niet vertaald naar muziek; de ruimte wordt gefilterd. Zittend en luisterend verschuif je van tempo: randen rekken uit, oppervlakken blijven hangen, details stapelen zich op. Er komt niets bij, en toch verandert de klank van wat je ziet. Geworteld in Mireille Capelle’s Architectures Sonores beweegt het werk in een continue lus en put het uit instrumentale kleur en omgevingsresonantie om tijd tastbaar te maken. De uitnodiging is eenvoudig: zitten, luisteren, kijken. Hier is duur het medium, niet de maat. Geen crescendo, geen finale. Alleen waarneming, aangescherpt door trilling. Klank als materie. Luisteren als handeling.
De Deuren
Do: verankering, instinct, geur, rood. Ik leef
Re: handeling, doen, smaak, oranje. Ik beweeg
Mi: emotie, sensitiviteit, zelf, geel. Ik voel
Fa: hart, delen, aanraking, groen. Ik bemin
Sol: horen, spraak, blauw. Ik wil
La: intuïtie, visie, indigo. Ik zie
Si: kroon, hemel, diamant. Ik ben