PLEASE, open the curtains

PLEASE, open the curtains is een theatrale verkenning van melancholie. Het reflecteert op maatschappelijke vervreemding, de kwetsbaarheid, menselijke verbinding en het emotionele gewicht van verandering en verlies. Vergeten figuren verliezen zichzelf in eenzaamheid, dolend in een ruimte die hen dwingt hun leegte onder ogen te zien. De vloer, koud als staal, trilt zachtjes onder hun voeten. Kunstmatige bloemen lijken te bloeien, maar fungeren slechts als echo’s van iets dat ooit levendig was.

In deze voorstelling, geïnspireerd door The Dreams van Delia Derbyshire en Bruegel’s Landschap met de val van Icarus, wordt melancholie niet gepresenteerd als een zwakte, maar als een zoektocht naar verbondenheid en troost. Het is een confrontatie met instabiliteit en vergankelijkheid. Een pleidooi voor schoonheid en hoop.

De scenografie begint als een statisch tableau, dat langzaam transformeert in een dynamische, levendige ruimte. De vloer, die op koud staal lijkt, oogt onverbiddelijk maar trilt subtiel, wat innerlijke instabiliteit symboliseert. Deze trillingen verstoren de illusie van stabiliteit en
onthullen de kwetsbaarheid en onzekerheid. De ruimte creëert zowel visuele spanning als een geluidslandschap, met het gekreun van de
metalen vloer en het tikken van mechanische bloemen als deel van de soundscape. Deze auditieve laag herinnert aan historische theatertechnieken, waarbij geluid fysiek werd gecreëerd. De ruimte wordt een levend organisme dat het ongrijpbare zowel visueel als auditief onthult. Naast het industriële staal staan kunstmatige bloemen en een fontein, als symbool van gedomesticeerde natuur.

Deze kunstmatigheid sluit aan bij Darian Leader’s concept van rouw in The New Black, waarin gereconstrueerde ruimtes de verloren oorsprong weerspiegelen. De ruimte wordt een symbolisch landschap, waarin representaties de afstand tussen ons en de echte wereld benadrukken. De scenografie onthult de ruimte waar controle altijd tijdelijk is. De trillingen brengen alles langzaam in beweging, wat het afbrokkelen van wat authentiek leek symboliseert en een reflectie oproept.