AURORA ELECTRONICA

Programma

Kaija Saariaho (Lichtbogen, 1986)
Daan Janssens (…Sans rien dire…, 2019)
Serge Verstockt (Nymphéas Digitales, werktitel 2020)
Luciano Berio (Sequenza II, 1963)

Bezetting

Koen Kessels (dirigent)
Mireille Capelle (mezzosopraan)
Karin de Fleyt (fluit)
Peter Merckx (klarinet)
Stijn Saveniers (cello)
Marc Tooten (altviool)
Geert Callaert (piano)
Gaetan La Mela (percussie)
Mathilde Wauters (harp)

In samenwerking met

ChampdAction

HERMESensemble en ChampdAction nemen ons mee op een trip doorheen drie klankwerelden: de wereld van het poollicht, de wereld van kleur en de digitale wereld.

Hoe zou het poollicht klinken?

Kaija Saariaho doet ons met LICHTBOGEN het poollicht ervaren. We voelen een unieke onderkoelde briljantie. Het werk is een mijlpaal voor muziek voor ensemble en een stereo elektronische partij.

In …SANS RIEN DIRE… van Daan Janssens exploreren we hoe een bont kleurenspel klank krijgt. Tegelijkertijd valt de dreigende, nachtelijke duisternis. Deze dramatische ontwikkeling horen we via de elektronische instrumentatie. Deze compositie is een hedendaags antwoord op het iconische Kontakte van Karlheinz Stockhausen, en refereert onder meer naar diens van de elektronica. (Dit werk wordt niet op 27 april 2022 gebracht, wel op de andere momenten).

Serge Verstockt neemt ons mee naar de laatste etappe van de reis: met NYMPHEAS DIGITALES ontwerpt hij een beleving in acht kanalen. De realiteit en een digitale wereld, waar de fysische wetten niet gelden, versmelten meer en meer tot een nieuwe werkelijkheid. Zonder het te beseffen surfen onze meest innige gedachten en beelden op een ijskoude stroom van binaire code waar geen twijfel bestaat: het is 1 of 0.

Maar soms slaat de ‘glitch’ toe: verstoring. En daar ontmoeten beide werelden elkaar.

In de compositie horen we messcherpe digitale glitches die botsen op impressionistische klankwolken. Dompel je onder in deze octofonische wereld.

Het nieuwe werk van Verstockt is een knipoog naar de impressionisten en de klankenwereld van Claude Debussy. In de Bijloke krijgt het concert daarom nog een coda in de vorm van de SEQUENZA II van Luciano Berio, de meest impressionistische uit de reeks.