Archieven

[1925] Paris qui dort (1925)_10[1]

Paris qui dort

Yan Maresz Met zijn partituur voor Paris qui Dort ging de Franse componist Yan Maresz in 2005 een grote uitdaging aan. De van oorsprong stille film uit 1924 heeft nooit een soundtrack gekend, en de kans dat regisseur René Clair daar ooit over gedacht zou hebben is bovendien klein. Clair maakte de overgang van stomme […]

Four6_Cage[1]

Cage op de kunstcampus

HERMESensemble verdiept zich al vanaf het begin in het Amerikaans minimalisme van de twintigste eeuw. Vooral werk van Morton feldman en John Cage staan geregeld op het programma. In 2004 bracht HERMESensemble samen met Joan La Barbara een hommage voor John Cage op vraag van deSingel, http://www.desingel.be/en/programme/music/4760/HERMESensemble-Koen-Kessels-John-Cage. In 2009 speelde het “Four-Six” –het laatste werk van Cage– tijdens de Biënnale van Venetië (Palazzo Fortuny).

feldman_&_beckett[1]

WordsandMusic

Wat hebben Erik Satie, Morton Feldman en John Cage gemeen ?
Word Pieces bestaat uit drie afzonderlijke delen die het gebruikelijke concept van opera of muziektheater of opera overstijgen. Het valt dus niet onder één noemer te vatten. Wat is het dan wel ? Een geheel dat meer is dan de som van de delen. Een cross-over tussen verschillende disciplines. Woord. Beeld. Muziek. Maar dan heel anders dan je het gewend bent. Vergeet het verleden.

The_Lodger

The Lodger

Openingsbeeld: een close-up in zwart-wit van een schreeuwende blonde vrouw. Wat er juist gebeurt en vooral wat de aanleiding is, blijft voorlopig verborgen… ‘The Lodger’ was de eerste film waarin Hitchcock een stijl en thema’s introduceerde die zijn handelsmerk zouden worden. Personages zonder namen, een claustrofobische belichting, dreigende camerahoeken. Een thriller van formaat. De Engelse […]

03_ryoanji[1]

RYOANJI

John Cage In 1983 startte Cage een “composition in progress” getiteld Ryoanji, naar de beroemde zenboeddhistische rotstuin in Japan. Deze tuin is een verzameling van vijftien rotsen, geplaatst in een landschap van geharkt wit zand. In de zomer van 1983 begon Cage aan een reeks tekeningen getiteld Where R=Ryoanji, waarbij hij de vijftien stenen als […]

pourvos beauxyeux

Pour vos beaux Yeux

Annelies Van Parys Eric Sleichim Jan Van Outryve Joachim Brackx   In samenwerking met Muziektheater Transparant, Beursschouwburg, Filmarchief Brussel en CRFMW. De huiscomponisten van Muziektheater Transparant en Mireille Capelle, Thomas Smetryns en Geert Callaert van HERMESensemble voorzagen 10 experimentele stille kortfilms uit het Belgisch Filmarchief van nieuwe soundtracks. In de zomer van 2008 maakte HERMESensemble […]

medea

Medea

Van de oudheid tot vandaag blijft het personage van Medea tot de verbeelding spreken. Het verhaal gaat terug op een oude mythe, inspiratiebron voor Homerus’ verhaal in diens Odyssee over Jason en de Argonauten. De tovenares Medea helpt Jason met de verovering van het legendarische Gulden Vlies. Jason en Medea worden geliefden en samen trekken ze naar Griekenland.

la chute

La Chute

Ivan Fedele Dit adembenemend verhaal uit 1839 was de basis voor een film uit 1928, die op zijn beurt leidde tot een hedendaags muziekstuk in 1996. Het HERMESensemble zet zijn tanden in dit werk voor een veelbelovende avond van wonderlijke muziek en beelden. De film Het werk van Poe is al langer een onuitputtelijke bron […]

installationinteractive

InstallationInteractive

“NoaNoa ontsproot uit de ideeën die ik voor fluit ontwikkelde tijdens het werken aan de muziek voor het ballet Maa. Ik wilde bepaalde fluitmaniërismen neerschrijven, overdrijven, zelfs misbruiken, die me al jaren achtervolgden, en zo wilde ik naar iets nieuws groeien. Op het vormelijke vlak experimenteerde ik met een idee om tegelijkertijd verschillende elementen te ontwikkelen, eerst sequentieel en dan over elkaar. De titel refereert aan een houtsnede van Paul Gauguin met NoaNoa als titel.Hij refereert ook aan een reisdagboek van die naam, geschreven door Gauguin, toen hij tussen 1891 en 1896 Tahiti bezocht.

infinito nero2

Infinito Nero

De kameropera ‘Infinito Nero. Estasi di un atto’ van de Italiaanse componist Salvatore Sciarrino (°1947) evoceert de innerlijke gevoels- en ervaringswereld van Maddalena de’ Pazzi (1566-1604). Geboren te Firenze als Caterina de’ Pazzi werd ze op zestienjarige leeftijd opgesloten bij de Karmelitessen van het klooster van Santa Maria degli Angeli, waar ze de naam “Maria Maddalena de’ Pazzi” ontving. Na tien jaar doorbrak ze haar gedurig stilzwijgen met aanvallen van levendige visioenen. Ze werd bekend als één van de belangrijkste extatici van de Kerk. Haar mystieke belevenissen uitte ze in een hysterische wartaal die door haar medezusters nauwgezet werd genoteerd en geanalyseerd. Zij verzette zich nochtans heftig hiertegen door meerdere malen alle geschriften te verbranden. Kernprobleem van haar ervaringen was dat noch zijzelf, noch de Kerk ooit met zekerheid wist of de stemmen die haar boodschappen toefluisterden nu van hemelse of van satanische aard waren.