Inspiratum Festival – Per-Form The Void

Kanaal

Uitvoeringen

Geen uitvoeringen gepland

programmaboekje festival

Destroy the Picture: Painting the Void
“In fact my destruction of the canvas meant that I had reached the conclusion of a long discourse which I had been holding with myself for an interminable time. It meant that I had now planted my foot on solid ground. And so the empty canvas that now stood on the easel was not just an ordinary canvas which had not yet been used; it was a particular canvas that I had placed on the easel at the termination of a long job of work” (Alberto Moravia, 1960).

Tijdens de periode volgend op de Tweede Wereldoorlog brak de kunst letterlijk uit haar kaders. Kunstenaars uit Europa, Japan en de Verenigde Staten ontketenden een ongeziene aanval op de gevestigde artistieke normen en gewoontes, en ontwikkelden destructie tot een vergevorderde productiewijze. Sommigen doorprikken, verscheurden, sneden en verbrandden als methode om aan de tweedimensionaliteit te ontsnappen, en het concept van kosmische en spirituele leegte – “the void” – te integreren in hun werk. Voor deze kunstenaars was vernietiging geen loutere uiting van nihilisme, en vormde de “leegte” geen zwart gat van wanhoop en angst. Destructie stond steeds in een onlosmakelijke relatie tot creatie, en de leegte was een veld vol ongekende mogelijkheden.
Sinds de Renaissance was het kunstwerk – hetzij picturaal, architecturaal of muzikaal – steeds beladen geweest met een symbolische betekenis, en tot in de helft van de twintigste eeuw werd er nauwelijks getornd aan de kaders, de dragers van artistieke representatie die de illusie van een meerdimensionaliteit moesten wekken. Het doek en de triptiek, de buste, de basiliek en het palazzo, de sonatevorm en het concerto. Met de opkomst van het totalitarisme en de vernietigingen van Wereldoorlog II vervaagden alle traditionele waarden en zekerheden, en begonnen kunstenaars in heel de wereld hun praktijk te definiëren in termen van dialectiek tussen destructie en creatie, tussen objecten en de leegte.
In de beeldende kunst vertolkte Jean Fautrier profetisch de stem van zijn generatie, toen hij stelde: “painting is something that can only destroy itself, which must destroy in order te be reinvented” (1959). In Europa wist hij zich vergezeld van onder meer Yves Klein, Lucio Fontana, Michel Tapié en Alberto Burri, in de Verenigde Staten legden Jackson Pollock en Robert Rauschenberg de eerste stenen van een nieuwe, fundamenteel andere kunstexpressie. In Japan verleende de Gutai-groep onder leiding van Jiro Yoshihara een specifieke spirituele dimensie aan de nieuwe kunst, sterk onder invloed van Zen en het boeddhisme.
Het festivalprogramma vormt een muzikale ode en contrapunt aan het adagium “Destroy the Picture: Painting the Void”, met hedendaags werk van Japanse en Oosterse componisten (Toshio Hosokawa, KeeYong Chong) en Vlaamse en Westerse actuele klankkunstenaars (Karlheinz Stockhausen, Rolf Wallin, Wim Henderickx, Martin Matalon, Frédéric D’haene, Michael Finnissy), met daarnaast veel ruimte voor improvisatie en spontane compositie, het geheel in dialoog met de oude muziek van onder meer Carlo Gesualdo en Girolamo Frescobaldi.

Een speciaal festivalluik werd ontworpen voor jonge geïnteresseerden: workshops met Makiko Goto (koto-workshop), een workshop improvisatie met Mathias Coppens en een workshop componeren voor kinderen met Hanne Deneire.

Inspiratum Festival 2014, by Nathalie Joffre and Vincent Perrault

INSPIRATUM FESTIVAL / Hermes Ensemble + Rediscovering Futurist Cinema

A live soundtrack, improvised by the members of the HERMESensemble,
to the experimental silent film “Der Tod des Lulu (1928)”.
The musicians had never seen the film before the performance.
Inspiratum Festival, Kanaal, Wijnegem, Belgium, 29 June, 2014.

 

EU_flag_150

Met de steun van het cultureel programma van de Europese Unie

 

 

NewAud_logo_color_150

 

Vorige uitvoeringen

Geen vorige uitvoeringen