Bram Van Camp

Bram Van Camp (Antwerpen °1980) behaalde het meester-diploma viool, kamermuziek, compositie, muziekanalyse, contrapunt en fuga aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium van Antwerpen (2003). Hij studeerde in de compositieklas van Wim Henderickx (1998-2005) en in de klas van Theo Loevendie (2003-2005) aan het Conservatorium van Amsterdam.

Zijn oeuvre bevat zowel solo- als kamermuziek, ensemblewerken, orkestmuziek (waaronder een symfonie Tetrahedron), een vioolconcerto en een liedcyclus (De Feesten van Angst en Pijn op teksten van Paul Van Ostaijen).
Zijn werken werden meermaals bekroond: in 1999 won hij de Aquarius Compositiewedstrijd met zijn Rapsodie voor viool en orkest. In 2002 kreeg hij de BAP-prijs (Belgische Artistieke Promotie) van SABAM voor zijn Trio voor klarinet, altviool en piano (2000). Zijn Strijkkwartet (2004) en zijn Feesten van Angst en Pijn (2012) werden geselecteerd voor de catalogus van het ISCM (International Society for Contemporary Music). In 2007 werd hij bekroond met de Jeugd en Muziek Prijs voor Compositie.

Hij schreef muziek in opdracht van verschillende organisaties zoals het Festival van Vlaanderen, het TRANSIT festival voor nieuwe muziek, deSingel en Ars Musica. Zijn werken werden uitgevoerd door o.a. het Hermes Ensemble, I Solisti del Vento, de Royal Flemish Philharmonic (deFilharmonie), Het Collectief, Wibert Aerts en Piet Van Bockstal. Zijn werken zijn te horen in verschillende Belgische concerthuizen, waaronder deSingel, BOZAR en het Concertgebouw Brugge. In 2012 werd zijn werk ook geprogrammeerd in Londen en in het Concertgebouw van Amsterdam.

In zijn muziek streeft Bram Van Camp naar een stijl met een intuïtief vertrekpunt waarin elke noot toch verklaard kan worden binnen een consequent (eigen) systeem. Hij houdt steeds een muzikaal, organisch klinkend resultaat voor ogen. Op die manier blijft zijn compositiesysteem geen doel op zich, maar wordt het aangewend als middel tot een natuurlijk klinkende essentie: de eigenlijke organische muziek. Het componeren is voor hem een zoektocht waarin hij telkens zijn stijl probeert te vernieuwen ten opzichte van zijn voorgaande composities. Op filosofisch vlak is er dus een duidelijke gelijkenis met György Ligeti. Zijn stilistische muzikale roots liggen oorspronkelijk bij Béla Bartók, Igor Stravinski en Alban Berg.

Door zijn voorliefde voor natuurlijke, organische muzikale vrijheid, zijn er in zijn muziek ook invloeden te horen vanuit de jazz.